Zastoinowa niewydolność serca w znacznym odsetku jest spowodowana przebytym ostrym incydencie wieńcowym, to znaczy zawałem mięśnia sercowego. Na skutek martwicy części mięśnia sercowego dochodzi do zmniejszenia masy mięśniowej a co z tym się wiąże do zmniejszenia siły skurczu serca. Martwica jest po pewnym czasie zastępowana blizną łącznotkankową, blizna ta jest mniej podatna na rozciąganie przez co serce jest mniej podatne i dochodzi do zaburzeń etapu rozkurczu. Mięsień sercowy nie spełnia swej fizjologicznej funkcji jaką jest utrzymywanie odpowiedniego krążenia krwi w całym organizmie. W związku z przebytym zawałem serce nie może wyrzucić na obieg wystarczającej ilości krwi, w wyniku tego dochodzi do zalegania krwi w układzie żylnym. Objawami niewydolności serca są przede wszystkim obrzęki obwodowe najlepiej uwidocznione w okolicy kostek, obrzęk płuc, powiększenie wątroby, oraz ortopnoe- duszność pojawiająca się w nocy. Przy niewydolności krążenia pojawia się także znaczna nietolerancja wysiłku fizycznego.

Naczyniopochodne zaburzenia krążenia są najczęściej związane z chorobą miażdżycową naczyń tętniczych. Pomimo tego iż choroba ta dotyczy wszystkich naczyń krwionośnych wyróżnia się poszczególne zespoły wynikające z zajęcia naczyń doprowadzających krew do określonego narządu. I tak wyróżniamy chorobę wieńcową zwianą z miażdżycą naczyń wieńcowych, która prowadzi do dusznicy bolesnej oraz do ostrych zespołów wieńcowych pod postacią zawału mięśnia sercowego. Innym zespołem klinicznym związanym z chorobą miażdżycową jest udar mózgu. Miażdżyca nie oszczędzą żadnego naczynia, zatem może prowadzić do niewydolności nerek, oraz do tak zwanego chromania przestankowego polegającego na pojawianiu się bólu kończyn dolnych po przejściu określonego odcinka, na skutek zmniejszenia powierzchni przekroju naczyń w kończynach dolnych. Proces miażdżycowy jest procesem zapalnym, który ulega nasileniu na skutek zmian zachodzących w składzie krwi, a mianowicie podwyższenia stężenia cholesterolu i trójglicerydów.